خلاصه مطلب — از HTTP Proxy برای مرورگرها و دستورات curl؛ و از SOCKS5 برای سایر برنامه‌ها استفاده کنید.
پشتیبانی از پروتکل‌ها: پروتکل SOCKS5 می‌تواند ترافیک TCP (و در صورت پشتیبانی کلاینت، UDP) را برای هر نرم‌افزاری عبور دهد — تلگرام، IRC، SSH، تورنت و اسکریپت‌های اختصاصی. اما HTTP Proxy فقط ترافیک وب HTTP و HTTPS (با فرمان CONNECT) را پشتیبانی می‌کند؛ برای مرورگر عالی است اما روی سایر نرم‌افزارها کاربردی ندارد.
راه‌اندازی: پروکسی HTTP به آسانی در تنظیمات شبکه سیستم‌عامل یا به عنوان افزونه در مرورگر ست می‌شود. اما SOCKS5 به برنامه‌ای نیاز دارد که تنظیمات پروکسی داخلی داشته باشد (فایرفاکس پشتیبانی می‌کند، کروم نیاز به افزونه دارد، و تلگرام به طور پیش‌فرض آن را دارد).
احراز هویت: هر دو از نام کاربری و رمز عبور پشتیبانی می‌کنند. هیچ‌کدام خودشان پسورد را رمزنگاری نمی‌کنند — هر دو متکی بر رمزنگاری TLS درون تونل هستند (HTTPS در پروکسی وب، و TLS اپلیکیشن در SOCKS5).
سرعت: در سطح پروتکل کاملاً یکسان هستند. پروتکل SOCKS5 سربار هدر کمتری برای هر درخواست دارد.
وضعیت DNS: آدرس با فرمت socks5h:// تمام درخواست‌های نام دامنه (DNS) را از پروکسی رد می‌کند و مانع لو رفتن آی‌پی محلی می‌شود. اما HTTP Proxy فقط DNS سایت‌های HTTPS عبوری را هدایت می‌کند و سایر درخواست‌ها ممکن است نشت کنند.
اگر فقط به تغییر آی‌پی در مرورگر نیاز دارید HTTP Proxy را انتخاب کنید، و برای سایر برنامه‌ها از SOCKS5 استفاده نمایید.